Komitet Pomocy i Obrony Represjonowanych Pracowników
organizacje
gpr1.republika.pl
ck-la.tk
wzz.org.pl
mlodzisocjalisci.pl
ozb.int.pl
attac.org.pl
fa.prv.pl
ip.syndykalista.org
lewizna.finn.pl/Mambo/
porozumienie.nongov.pl
spolakt.nongov.pl
kompol.org
konfederacjapracy.org.pl
PUL
organizacje
lewica.pl
kurier.wzz.org.pl
lbc.z.pl
robotnik.prv.pl
rewolucjakip.prv.pl/
monde-diplomatique.pl
organizacje
Komitet Pomocy i Obrony Represjonowanych Pracowników
Tuesday, 02/14/06
 
16 lutego w dwudziestu kilku miastach Polski ludzie wyjadą na ulicę. Będą wśród protestujących związkowcy z różnych central związkowych. Będą wśród nich pracownicy, którzy nie należą do żadnych związków zawodowych, a odczuli szykany i łamanie prawa przez pracodawców na własnej skórze. Represjonowanym pracownikom i związkowcom będą towarzyszyć bezrobotni. Razem z nimi będą protestować licealiści, studenci i młodzi pracownicy naukowi, działacze wielu różnych organizacji lewicowych, altreglobalistycznych i antykapitalistycznych oraz stowarzyszeń społecznych, które wśród swoich postulatów mają walkę o sprawiedliwość społeczną. Wszyscy wyjdą na ulice pod wspólnym szyldem - Komitetu Pomocy i Obrony Represjonowanych Pracowników.

KOMITET POMOCY i OBRONY REPRESJONOWANYCH PRACOWNIKÓW

Komitet Pomocy i Obrony Represjonowanych Pracowników powstał 21 stycznia br. w Warszawie. Od momentu jego powstania, Komitet wsparło wiele organizacji społecznych i osób fizycznych. Trzon Komitetu od początku stanowią: Wolny Związek Zawodowy Sierpień '80, Ogólnopolski Związek Zawodowy Inicjatywa Pracownicza oraz Związek Zawodowy Metalowców (OPZZ). KPiORP współtworzą również takie organizacje jak: Grupa na rzecz Partii Robotniczej (GPR), Czerwony Kolektyw-Lewicowa Alternatywa (CK-LA), Młodzi Socjaliści (MS) i Stowarzyszenie Enklawa.
Do prac Komitetu włączyły się m.in.: stowarzyszenie ATTAC Polska, Ogólnopolski Związek Bezrobotnych (OZB) oraz śląska OPZZ Konfederacja Pracy. KPiORP popierają m.in.: Komunistyczna Partia Polski (KPP), Organizacja Młodzieżowa Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych (OM TUR), Ruch Nowej Generacji (RNG), Komunistyczny Związek Młodzieży (KZM). Działalność Komitetu wspierają redakcje: lewica.pl, tygodnika Kurier Związkowy, miesięcznika Nowy Robotnik, pisma Rewolucja oraz portalu Lewica Bez Cenzury. Poparcie dla KPiORP wyrażają lokalne grupy Federacji Anarchistycznej.

Komitet stanął w obronie związkowców wyrzuconych z pracy za działalność związkową, a pochodzących z różnych central związkowych. Tymi związkowcami są: Krzysztof Łabądź, przewodniczący Wolnego Związku Zawodowego Sierpień 80 w kopalni Budryk - zwolniony za przeprowadzenie akcji strajkowej, Dariusz Skrzypczak, szef zakładowej organizacji NSZZ Solidarność w poznańskiej Goplanie - wyrzucony z pracy za ujawnienie prasie zamiarów zarządu spółki obniżenia płacy pracownikom oraz Sławomir Kaczmarek z OZZ Inicjatywa Pracownicza w Uniontex w Łodzi, którego zwolniono, bo przeszkadzał w przejęciu kontroli nad firmą przez nowych właścicieli, którzy chcieli przejąć stworzoną przez załogę spółkę pracowniczą. Oni właśnie byli inicjatorami powstania KPiORP.

Takich przypadków jest dużo więcej. Większość bezprawnie zwolnionych z pracy nigdy nie prowadziło działalności związkowej. Osób szykanowanych, represjonowanych i poniżanych,wobec których pracodawcy bezceremonialnie łamią prawo w najbardziej podstawowych sprawach, są tysiące. Ich sytuacja jest jeszcze gorsza niż wyrzuconych z pracy związkowców. W ich imieniu nikt nie protestował. Nikt nie próbował ich bronić i organizować dla nich pomocy. Działająca w centralach związkowych biurokracja pozostaje wobec nich zwykle obojętna. Sądy - jeśli już nawet ktoś zdecyduje się pójść ze swoją sprawą do sądu - są tak niewydolne, że najprostsze sprawy trwają tam latami. Inne instytucje państwa bezradnie rozkładają ręce.
W takiej sytuacji możemy albo pokornie pogodzić się ze swoim losem albo zacząć wreszcie się temu przeciwstawiać - organizując opór. Wszyscy, którzy zdecydowali się na wsparcie Komitetu, wybrali ten drugi wariant.

16 lutego odbędą się pierwsze protesty. Pikiety, które odbędą się tego dnia nie zakończą się z chwilą rozejścia się do domów. Będą kontynuowane. Do Komitetu już zgłaszają się następne osoby, które są w podobnej sytuacji jak wyrzuceni z pracy związkowcy. Także w ich obronę i pomoc zaangażuje się KPiORP.

1 lutego zostało uruchomione w Warszawie, (Al. Wyzwolenia 18 tel. 022 629 35 17) Biuro Interwencyjne KPiORP. Każdy może tam przyjść i uzyskać pomoc. W ramach Biura zapewniamy pomoc prawną, wsparcie i podjęcie interwencji w szeroko rozumianych sprawach pracowniczych. Biuro Interwencji od 16 lutego prowadzić będzie codzienne dyżury prawne i interwencyjne. Wkrótce kolejne takie Biura Interwencji powstaną w innych miastach Polski.
Następnym etapem działań KPiORP będzie organizowanie pomocy dla osób jej potrzebujących. Chodzi nie tylko o organizowanie akcji protestacyjnych, ale również o podejmowanie trudu przygotowywania, propagowania i realizowania inicjatyw, które mają poprawiać sytuację ludzi pracy i ich prawny status.
W ramach Komitetu będą też prowadzone bezpłatne szkolenia z zakresu prawa pracy dla wszystkich chętnych. Po to, aby pracownicy oraz środowiska, które chcą reprezentować i bronić interesów pracowniczych, były do tej pracy przygotowane merytorycznie. Szkolenia takie już się odbyły dla tych, którzy angażują się w pracę Komitetu.KPiORP w najbliższym czasie rozpocznie kolejne akcje.
Naszym działaniem objęci zostaną tak zwani pracownicy sezonowi - wyjeżdżający za pracą do innych państw - którzy nierzadko zostają tam pozostawieni sami sobie. KPiORP przygotowuje cały pakiet materiałów zawierający poradnik dla osób podejmujących zatrudnienie w państwach UE. Dla zainteresowanych prowadzone będą szkolenia. KPiORP rozpocznie także działania przeciwstawiające się powszechnemu, drastycznemu łamaniu praw pracowniczych w super- i hipermarketach.

Wszystkich nas połączył sprzeciw wobec bezprawia, jakie od lat ma miejsce w naszym kraju. Połączyła nas złość wobec bezczynności organów państwa, które wobec coraz powszechniejszego łamania praw pracowniczych i ograniczania swobód związkowych albo nie chcą, albo nie potrafią nic zrobić. Złość wobec poczucia bezkarności tych, którzy to prawo łamią, aby osiągać jeszcze większe zyski. Złość wobec strachu i poczucia bezsilności tych, w których takie działania uderzają. Zdecydowaliśmy się połączyć swoje siły, aby się temu przeciwstawić.
KPiORP